ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ : ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ’ਤੇ ਸਟੇਅ

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਭਾਗ -20

ਲੇਖਕ :- ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ

    ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰੂਪ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਏਦਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਭਾਈਚਾਰਾ! ਬੜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਵਿਚ ਖੜਦੇ ਵੀ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਨੇਹ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ  ਵਿਚ ਹਾਸੇ ਠੱਠੇ ਆਮ ਸਨ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕਈ ਸਾਰੇ ਮੁੱਦੇ ਅਣਗੌਲ਼ਿਆ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੇਂਡੂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿੰਡਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਵਹੀਰਾਂ ਘੱਤ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਉਹ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾ ਕੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸ੍ਰੀ ਫ਼ਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜੋੜ ਮੇਲ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੀ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰੀ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਫ਼ਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਹੀ ਕਵਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਸਗੋਂ ਉੱਥੇ ਦੂਜੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਵੀ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰੀ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਬੋਲਦੀਆਂ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕਵਰੇਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਨੇ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਪਾਰਟੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਕਵਰ ਕਰਨੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਕਵਰ ਕਰ ਲੈਣੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਕਵਰੇਜ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਲੈਣੀ ਤੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਬੜੀਆਂ ਹੀ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲਿਖਦੇ ਤੇ ਬੱਸ ਦੇ ਡਰਾਈਵਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਡਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦਾ ਭਰਿਆ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਜਾਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਬਕਸਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਡਰਾਈਵਰ ਕੰਡਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਰਾਈਵਰ ਅਜੀਤ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਜਗ ਬਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਜ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਅਕਾਲੀ ਪਤ੍ਰਿਕਾ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਬਕਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੇ ਭਰੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਕੱਢਣ ਆਉਂਦਾ , ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਬਕਸੇ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਪਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਹੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਬਕਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਨੂੰ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਇਹ ਤਹਿ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਅੱਜ ਹੀ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਡੀਪੀਆਰਓ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਗੱਡੀ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਤੇ ਦੂਜੀ ਗੱਡੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਲ ਤੋਰੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੈੱਸ ਨੋਟ ਅਤੇ ਫ਼ੋਟੋ ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਭੇਜਦੇ ਸਨ। ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰੈੱਸ ਨੋਟ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਜਲੰਧਰ ਆਮ ਕਰਕੇ ਗੰਗੂ ਰਾਮ ਕੁਮਾਰਾ ਹੋਰੀਂ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਜੋ ਡੀਪੀਆਰਓ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਟਾਈਪਿਸਟ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਟਾਈਪ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਪੀਡ ਕਮਾਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ

ਉਜਾਗਰ ਸਿੰਘ ਡੀਪੀਆਰਓ- ਮਲਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੁੱਗਲ ਤੇ ਕੁਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੋਵੇਂ ਏਪੀਆਰਓ

, ਉਸ ਵੇਲੇ ਡੀਪੀਆਰਓ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਡੀਪੀਆਰਓ ਉਜਾਗਰ ਸਿੰਘ, ਏਪੀਆਰਓ ਮਲਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੁੱਗਲ ਤੇ ਕੁਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਮਿਹਨਤੀ ਲਗਨ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤੀ ਸਟਾਫ਼ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੇਕਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ (ਸੀ ਐੱਮ) ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਗੰਗੂ ਰਾਮ ਕੁਮਾਰਾ ਹੋਰੀਂ ਆਪਣੀ ਟਾਈਪ ਮਸ਼ੀਨ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਭਾਸ਼ ਪਟਿਆਲਵੀ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਡਿਵੈਲਪ ਕਰਾਉਣ ਨੂੰ ਸਮਾਂ  ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਗੰਗੂ ਰਾਮ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਦੀ ਰੀਲ ਹੀ ਕੱਢ ਕੇ ਦੇ ਦੇਣੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੀਲ ਜਲੰਧਰ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਡਿਵੈਲਪ ਕਰਾਉਣੀ।  ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਬਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਇਕ ਸਿਸਟਮ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। 

ਪਰ ਹੁਣ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦਾ ਦੌਰ ਸੀ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਰੁੱਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਇਹ ਨਫ਼ਰਤ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਭਰੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣੇ। ਇਹ ਨਫ਼ਰਤ ਸੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੱਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਰੂ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਕੋਈ ਇਸ ਗੱਲ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ  ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ‘ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਰਜਿ’ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋ ਬੰਦੇ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਭੜਕਾਹਟ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇਕ ਸੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ, ਦੂਜਾ ਸੀ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ। ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਦਿਖਾ ਦੇਣ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਹੁਣ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਲੜਾਈ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੀ। 

ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, 25 ਦਸੰਬਰ 2013 ਨੂੰ

ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ

ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਤੇ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ ਗਏ। ਨੋਟਿਸ ਵਿਚ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ‌ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜੇਕਰ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੋਟਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਕੇਸ ਪਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵੀ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਨੇ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਅਦਾਲਤਾਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। 

ਇਕ ਗੱਲ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ‌ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ 1993 ਤੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਉਂਜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬੋਲਦਾ, ਉਹ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਲਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਵਧਣਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਉਹ ਗਰੁੱਪ ਸੀ ਜਿਸ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਕਲੱਬ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਿਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਲੱਬ ਬਣਿਆ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਕੁ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੋਚ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਇਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਰੋੜੇ ਨਾ ਵਿਛਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਜਾਣੂ ਸਨ। ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਵਿਚ ਇਕ ਨੁਕਸ ਕਹਿ ਲਓ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਈ ਕਹਿ ਲਓ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਕਹਿਣੇ ਨੂੰ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਹੁਣ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦਾ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਝ ਰਹਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਤਾਂ ਇਕ ‘ਕਾਰਤੂਸ’ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੀ ਪਰ ਕਾਰਤੂਸ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਸਾਜਿਸ਼ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਜਿਸ਼ ਕੋਈ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਇੰਜ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। 

13 ਫਰਵਰੀ 2014 ਨੂੰ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਮੀਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿਚ 9 ਵਿਚੋਂ 7 ਮੈਂਬਰ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ

ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣਾ

ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ‌ਗਿਆ, ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 

ਉੱਧਰ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਗ਼ੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿਚ ਕਲੱਬ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਬਜ਼ਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਕੂ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਘੱਟ ਕਹਾਉਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਘੱਟ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੀਡੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ‘ਅਖੌਤੀ ਰੱਬ’ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ! ਸਮਝੋ ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਗਰੁੱਪ ਲਈ ‘ਰੱਬ’ ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਫ਼ਰਮਾਨ ਰੱਬ ਦਾ ਫ਼ਰਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਫ਼ੌਜੀ ਕਮਾਂਡਰ ਵਾਂਗ ਵਿਚਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸਰਕਾਰ ਤੱਕ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪਾਵਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਸਗੋਂ ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਗੱਲ ਪਾਉਣ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਾਂ ਜੱਜਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ  ਹੈ। ਜੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਲੋਚਨਾਤਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ ਰੱਬ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦਾ ਹਰ ਕੰਮ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। 

ਇੱਧਰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ‘ਮੈਂ’ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਤੇ ਕਲੱਬ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਕੇ ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਮਾਨਯੋਗ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਕੇਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਵਕੀਲ ਗਗਨਦੀਪ ਘੀੜੇ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਫੈਲਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਵਕੀਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਲੜੇਗਾ।

ਵਕੀਲ ਗਗਨਦੀਪ ਘੀੜੇ

ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਵਕੀਲ ਗਗਨਦੀਪ ਘੀੜੇ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਉਸ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਸੂਝਵਾਨ ਤੇ ਵਕਾਲਤ ਦੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿਚ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਕੀਲ ਹੈ। ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਪਟੀਸ਼ਨ ਪੈ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਬੜਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਫ਼ਸੋਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰਥਕ ਰੋਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ! ਇਹ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਜਨੂਨ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੱਪ ਹੁਣ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਸਨ ਉਹ ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਰੋਲ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਆਪਣੇ ਗਲ ਪਾਕੇ ਮੈਦਾਨ - ਏ -ਜੰਗ ਵਿਚ ਖ਼ੁਦ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਜੇਕਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੀ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਲੱਗ ਜਾਣ ਤਾਂ ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਪਟਿਆਲਾ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਪਾਈ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਸਟੇਅ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ

ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਾਰੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ

ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ

ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਡਕਾਲਾ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਬੇਟਾ ਹੈ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਕ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਛਪਦਾ ਸੀ, ‘ਮਧੂਸਾਰ’ - ਇਸ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਕਾਲਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ‘ਝੂਠ ਬੋਲੇ ਕਊਆ ਕਾਟੇ’ । ਉਸ ਕਾਲਮ ਵਿਚ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਤੱਕ ਪੁੱਜੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਬ ਹੈਡਿੰਗ ਸੀ ‘‘ਮੀਡੀਆ ਹੱਥੋਂ ਮੀਡੀਆ ਹਾਰੇਗਾ’’ ਮੁੱਖ ਹੈਡਿੰਗ ਸੀ ‘‘ਜੱਜ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ’’ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ ਕੇ ਲਿਖਿਆ, ਕਿ ਉਹ ਬਿਕਰਮ ਸਿੰਘ ਮਜੀਠੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ‘‘ਅਸਲ ਵਿਚ

ਮੀਡੀਆ ਵਿਰੁੱਧ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਕੇਸ ਬਾਰੇ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦਾ ਵਿਅੰਗ

ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦਾ ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਜੀਠੀਆ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਦਾ ਨਕਾਬ ਪਹਿਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜੀਠੀਆ ਹੀ ਸਮਝੀ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਇਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ‘ਜੋਤਸੀਪੁਣਾ’ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਵੀ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ , ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਚੋਰ ਤੇ ਠੱਗ ਹੈ’’  ਉਸ ਨੇ ਜੱਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।’’ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋਕੇ ਖੁੱਲ ਕੇ ਲਿਖਿਆ, ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲਿਖਤ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਮੈਂ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਬਾਰੇ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੰਨਾ ਫੂਸੀ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਬੂਤ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਾਲ ਅਟੈਚ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦੀ ਉਹ ਰਿਪੋਰਟ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਟੈਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬੰਦਾ ਹੋਕੇ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਾਨ ਬਣਨ ਲਈ ਹੀ ਉਹ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਪੱਤਰਕਾਰ ਜਾਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਪਰ ਕੁਝ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਵੀ ਸਨ। 

Stay Order

ਮਾਨਯੋਗ ਅਦਾਲਤ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਤਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ 

Stay Order

ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਕਿਥੇ ਬਾਜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਰੇਆਮ ਕਲੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ’ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੀ ਕਲੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਨੇ ਇਕ ਮਤਾ ਪਾਇਆ ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ’ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਕਲੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਹੁਣ ਵੀ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਮਾਨਯੋਗ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਤਾ 29 ਅਪਰੈਲ 2014 ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ।

ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਹੁਣ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਹਾਰਾਂ ਮੋੜ ਲਈਆਂ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਇਕ ਵੱਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਬਾਰੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗ ਉਗਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਗਨ ਤੇਜਾ ਨੇ ਤਾਂ ਸ਼ਰੇਆਮ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਓ। ਗਗਨ ਤੇਜਾ ਦਾ ਰੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਬੜਾ ਹੀ ਅਕ੍ਰਮਿਕ ਸੀ। ਬੇਬਾਕ ਤੇ ਨਿਧੜਕ ਔਰਤ ਸੀ ਗਗਨ ਤੇਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰੇਆਮ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਈ। ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਜ਼ਰੂਰ ਸਰਗਰਮ ਸੀ।  

ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਤੇ ਅਦਾਲਤ ਦੇ
ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦੋਸ਼

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਵੀ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਆਕ੍ਰਮਿਕ ਰੋਲ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਪੱਧਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ‘ਜੱਟਵਾਦ’ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਂਗਲੀ ਟੇਢੀ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਉਂਗਲੀ ਟੇਢੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਇ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਂਜ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਿੱਤਰ ਪਰੇਡ ਕਰੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰੋ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਕਥਿਤ ਕੁਝ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਛਿੱਤਰ ਪਰੇਡ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ’ਮਧੂਸਾਰ’ ਵਿਚ ‘ਝੂਠ ਬੋਲੇ ਕਊਆ ਕਾਟੇ’ ਕਾਲਮ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਬ ਹੈਡਿੰਗ ਸੀ ‘‘ਪੱਤਰਕਾਰੀ ‘ਕਿਰਦਾਰ’ ਨੂੰ

ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਵਲੋਂ ਮਧੂਸਾਰ ਅਖਬਾਰ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰਕਾਰ
ਦੀ ਪੁਲੀਸ ਵਲੋਂ ਕੁੱਟਮਾਰ ਦਾ ਵਿਅੰਗ

ਲੱਗੀ ਢਾਹ’’ ਮੁੱਖ ਹੈਡਿੰਗ ਸੀ ‘‘ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ‘ਗਿੱਦੜ-ਕੁੱਟ’ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਗਰਮਾਇਆ’’ ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂਬਰ ਇਹ ਤਹਿ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਗ ਲਾਉਣੀ ਹੈ। ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਜੰਗ ਛੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦੀ ਇਸ ਲਿਖਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਇਕ ਫੁਕਰੇ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਬਤ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ‘ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਡਾਨ’ ਹੈ। ਫੁਕਰੇ ਧਾਲੀਵਾਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪੰਗਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਗੁਆਂਢੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵੀ ਉਹ ਝੂਠ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ‘‘ਮੈਂ ਅਕੀਦੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਗ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਈ ਹੈ.. ’’ ਜੋ ਸ਼ਰੇਆਮ ਝੂਠ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਤਾਂ ਕੀ ਲਾਉਣਾ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਾਈ, ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਣਜੀਤ ਨਗਰ ਦੇ ਸਿਉਣਾ ਚੌਂਕ ਵਿਚ ਇਕ ਕਾਂਗਰਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਿੰਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਉਸ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਹੈ ਸੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਛੱਡੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਣਜੀਤ ਨਗਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਤੋਂ ਬਗੈਰ। 

ਹੁਣ ਉਸ ਕੋਲ ਮੌਕਾ ਸੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਵਰਗੇ ਰੱਬ ‌ਕਹਿ ਲਓ ਜਾਂ ਫਿਰ ਡਾਨ ਕਹਿ ਲਓ ਵਰਗੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਹਿ ਤੇ ਗੁੰਡਾ ਬਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੁਣ ‘ਬੇਗਾਨੀ ਸ਼ਹਿ ਤੇ ਮੁੱਛਾਂ ਖੜੀਆਂ ਕਰਨਾ’ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਔਕਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਕਦੇ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਟੰਗ ਅੜਾਉਣ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੰਗਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ‘ਗਿੱਦੜ-ਕੁੱਟ’ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਪਰ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦੀ ਇਹ ਲਿਖਤ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਿਖਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਫੇਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਸਵਾਲ ਹੋਰ, ਇਕ ਸਵਾਲ ਹੋਰ, ਇਕ ਸਵਾਲ ਹੋਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਆਈ ਪੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵੀ ਆਈ ਪੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਲ ਵਿਚ ਵੀ ਆਈ ਪੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਛੁਪੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਲ ਵਿਚ ਹੀ ਜਵਾਬ ਛੁਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਸਟੇਜ ਸੈਕਟਰੀ ਵਾਂਗ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਆਈ ਪੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਦੇ ਪੁਲ਼ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਸੀ ਫੇਰ ਉਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ। 

ਇਕ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਵਿਚ ਪੰਗਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਐਂਕਰ ਸਤਿੰਦਰ ਸੱਤੀ ਦੀ ਇਕ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਐਲਬਮ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ। ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਾਰਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਭਾਈਚਾਰਾ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਵੀ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਹਟੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ‘‘ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਗਾਇਆ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹੇ ਕਿ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਰੀਐਕਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ?’ ਸੱਤੀ ਨੇ ਤਾਂ ਅਜੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੀ ਸੀ ਪਰ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਸੱਤੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਬੋਲ ਪਿਆ। 

‘‘ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ.. ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਗਾਇਆ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਗਾ‌ਇਆ..’’ ਪਰ ਮੈਂ ਫੇਰ ਸੱਤੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ‘‘ਸੱਤੀ ਜੀ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਕੀ ਜਵਾਬ ਹੈ..?’’ ਤਾਂ ਸੱਤੀ ਬੋਲਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਤਾਂ ਫਿਰ ਫੁਕਰਾ ਸਾਹਿਬ ਬੋਲ ਪਏ.. ਭਾਵ ਕਿ ਉਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੱਤੀ ਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਫੁਕਰਾ ਸਾਹਿਬ ਝੱਟ ਆਪਣੀ ਟੰਗ ਅੜਾ ਲਿਆ ਕਰਨ। ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਤਾਂ ਵੀ ਆਈ ਪੀ ਦੀ ਚਮਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ ਦੂਜਾ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਟੋਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਟੰਗ ਅੜਾ ਕੇ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਹੀ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੰਜ ਆਮ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ..

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ...

ਨੋਟ : ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਲੱਗਿਆਂ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸੂਚਨਾ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਗ਼ਲਤ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਹੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬਲਾਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ ਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਲਾਗ ਵਿਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਆਖ਼ਰੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ...

ਮੇਰਾ ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ : 8146001100

ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਵਰ-ਪਾਵਰ ਦਾ ਰੌਲਾ = ਹੰਕਾਰ : ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਭਾਗ-19

ਲੇਖਕ : ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ

    ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਫੇਰੀ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ‘ਬਿੱਛੂ’ ਵੇਚਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬੰਦਾ ਪੁੱਛਦਾ ‘‘ਕੀ ਰੇਟ ਲਾਏ ਭਾਈ ਬਿੱਛੂ?’’ ਤਾਂ ਫੇਰੀ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ‘‘ਪੰਜ ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਕ’’ ਬੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ‘‘ਜੋ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਰੇਟ ਆ’’ ਤਾਂ ਫੇਰੀ ਵਾਲਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ‘‘ ਸਭ ਦੇ 5-5 ਰੁਪਏ-ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ’’  ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ‘‘ਯਾਰ ਛੋਟਿਆਂ ਦੇ ਤਾਂ ਰੇਟ ਘੱਟ ਕਰ ਲਾ..’’ ਤਾਂ ਫੇਰੀ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ‘‘ਹੱਥ ਲਾਕੇ ਦੇਖ ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ .. ਡੰਗ ਸਭ ਇਕ ਸਾਰ ਹੀ ਮਾਰਦੇ ਆ.. ਫੇਰ ਰੇਟ ਕਿਵੇਂ ਘੱਟ ਵੱਧ ਕਰ

ਲਵਾਂ..’’ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ’ਤੇ ਵੀ ਢੁਕਦੀ ਹੈ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਸਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇ ਸੱਤਾ ਪੱਖ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਊਰੋਕਰੇਸੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਦੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਣਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤਾਂ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਹੋਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਛੋਟਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। 

ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਦੋ ਗਰੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਇਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਂਜ ਲੱਗ ਇੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੂਜੇ ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਇੰਜ ਕਹਿ ਲਓ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। 

ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੇ ਗ਼ੱਦਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਰੁੱਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦਾ ਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬੜਾ ਹੀ ਕਮਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਪੱਥਰ ਦੇ ਲਕੀਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਦਾ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਬੀਬੀ ਗਗਨ ਤੇਜਾ ਵਰਗੀ ਧੜੱਲੇਦਾਰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਦੇ ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੰਗੂ ਕੂਟਨੀਤਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਾ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਦੇ ਅਮਨ ਸੂਦ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਦਖ਼ਲ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਸੀ। 

ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਧਾਰਾ 2 ਵਿਚ ਕਲੱਬ ਦੀ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਦੀ

ਸਵਿੰਧਾਨ ਵਿਚ ਦਰਜ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਦੀਆਂ ਪਾਵਰਾਂ

ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਿਸਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਲੱਬ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ ਕਰਨ ਆਦਿ ਕਈ ਸਾਰੇ ਕਲੱਬ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਵਾਧਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕਲੱਬ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਾਵਾਧਾਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ 

ਧਾਰਾ 5 ਵਿਚ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਰਲ ਬਾਡੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗੀ, ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਕੋਲ ਕਲੱਬ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਰਨ ’ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਤਲਬ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਅਧਿਕਾਰੀ  ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਵਿਚ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ 3/4 ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਮਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ, ਸੀਨੀਅਰ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ, ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ, ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ, ਜੁਆਇੰਟ ਸੈਕਟਰੀ ਸੁਖਦੀਪ ਸਿੰਘ ਮਾਨ, ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡਾ ਸੈਕਟਰੀ ਇੰਦਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰਨ ਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਚੀ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਰੁਪਾਣਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਕੋਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ’ਤੇ ਵੀ ਐਕਸ਼ਨ ਲੈਣ ਦਾ ‌ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ। ਪਰ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਵੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਫਾੜ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਤੇ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ, ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ, ਸੁਖਦੀਪ ਸਿੰਘ ਮਾਨ, ਇੰਦਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰਨ ਤੇ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਰੁਪਾਣਾ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਬਹੁਮਤ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। 

ਲੜਾਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੀ ਹੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੱਪ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਹੁਣ ਇੱਧਰ ਜਗ ਬਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਤੋਂ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਵੀ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦਾ ਕੱਟੜ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਗਰਮ ਸੀ, ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਵਿਚ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਰੁੱਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਏਜੰਡੇ ਤੇ ਹੁਣ ਫਿੱਟ ਬਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕੌਣ ਨਿਭਾਵੇ? ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੀ ਕੀ ਲੜਾਈ ਸੀ? ਉਹ ਤਾਂ ਚੋਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਰਵੇਲ

ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਲਈ ਸੰਕੇਤਕ ਕਾਰਟੂਨ

ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਨੁਕਾਤੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ ਕਿ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਾਲਿਆਂ ਸਣੇ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੇ, ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਨੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ’ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੱਖਰਾ ਮਾਮਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਹੁਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ ਸਨ ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰਾ ‘ਹੋਮ ਵਰਕ’ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਮਯਾਬ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੱਡਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀ ਡਬਲਿਊ ਡੀ ਦੀ ਲਾਲ ਕੋਠੀ ਗੈੱਸਟ ਹਾਊਸ ਬਣਿਆ, ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਡਾ ਸਿਟੀ ਸੈਂਟਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਜਿਤਾਉਣ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਯਾਬ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਤ ਪਾਤ ਤੇ ਹਿੰਦੂਤਵਾ ਦੇ ਚਕਰਵਿਊ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ‘‘ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਤੇ ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ’’ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰੀ ਹਮਦਰਦੀ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੱਟੜ ਵਿਰੋਧੀ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਸੀ। 

ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਕਨਵੀਨਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਟਿਆਲਾ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਬੰਗ ਉੱਤੇ ਪੁਲੀਸ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨੋਟਿਸ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸੀ। 

ਕੋ-ਕਨਵੀਨਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ’ਤੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਰਾਣਾ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਦੇ ਕੋਲ ਪਰੌਂਠਾ ਮਾਰਕਿਟ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਸ਼‌ਿਅਪ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਵਰੇਜ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਉਸ ’ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ ਸਨ ਜੋ ਮੌਕੇ ਤੇ ਡੀ ਆਈ ਜੀ ਸ੍ਰੀ ਭਾਵੜਾ ਦੀ ਕਥਿਤ ਫਾਈਲ ਵਿਚ ਵੀ ਬੰਦ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਥਿਤ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ‘‘ਛੇਤੀ ਕਰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵੀ ਜਾਣਾ’’ ਬਗੈਰਾ ਬਗੈਰਾ..  ਗੋਪਾਲ

DGP V K Bhawra

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਜੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਥਿਤ ਕਈ ਵਾਰੀ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖੇ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕਰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਰੇ। ਸਗੋਂ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਕਵਰੇਜ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੜਾ ਦਬਾਅ ਸੀ, ਤਤਕਾਲੀ ਡੀ ਆਈ ਜੀ ਆਈਪੀਐਸ ਵੀ ਕੇ ਭਾਵੜਾ ਉੱਤੇ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸ੍ਰੀ ਭਾਵੜਾ ਨੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ,ਦਫ਼ਤਰ ਛੱਡੋ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰੀ ਕੋਠੀ ਜੋ 20 ਨੰਬਰ ਫਾਟਕ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉੱਥੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਹੈ (ਅੱਜ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਭਾਵੜਾ ਦੀ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ) ਕਿ ਮੈਂ ਸ੍ਰੀ ਭਾਵੜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ‘‘ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕਵਰੇਜ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਜਿਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੰਜ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ’’ ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਸ੍ਰੀ ਭਾਵੜਾ ਨੇ ਕੀ ਮੰਨਣੀ ਸੀ ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਸਰੀ ਜਿਹੇ ਕਹੀ ਸੀ, ‘‘ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਮੀਡੀਆ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੈ ਸਰ..’’ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਨ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਸਨ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਦੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਚ ਹੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਕੁਝ ਕੁ ਗ਼ੈਰਮਾਮੂਲੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਜਗ ਬਾਣੀ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰਾਜੂ ਤਿਮਰਹਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੀਡੀਆ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਦਮ ਭਰ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੌਰਾਨ ਬਾਈਕਾਟ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਸ਼ਰੇਆਮ ਮਨਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਨ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਮੀਡੀਆ ਇੱਕਜੁੱਟ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਵੱਲੋਂ ਹੱਥ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਭਰਤਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚਾਹਲ ਮੀਡੀਆ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਸਮੁੱਚੇ ਮੀਡੀਆ ਨਾਲ ਪੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਦੇ ਰੋਲ ਬਾਰੇ ਭਰਤਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚਾਹਲ ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਤੱਕ ਵੀ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਪੁੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਤਤਕਾਲੀ ਡੀ ਆਈ ਜੀ ਵੀ ਕੇ ਭਾਵੜਾ ਕੋਲ ਇਕ ਸੀਡੀ ਪੁੱਜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੀਡੀ ਦਾ ਕਨਟੈਂਟ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਚੇਤ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। 

ਗੱਲ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਚਾਲੂ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਗੋਪਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਸਿਅਪ ਦਾ ਕਾਂਡ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਕਨਵੀਨਰ ਸੀ ਤੇ ਕੋ-ਕਨਵੀਨਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਰੀਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ, ‌ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਦਾ ਡਰ ਹੀ ਏਨਾ ਸੀ। ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਹੀਲੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਮੇਰੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਗੀਤ ਵੀ ਹੈ ‘‘ਫੁਕਰੇ ਯਾਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਦਾ ਸੰਗ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ’’ ਧਾਲੀਵਾਲ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਬਿਨਾ ਮਤਲਬ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੇਖੀ ਜਾਣਾ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ! ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਯਾਰ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਤਲਬ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਹਿਜ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਹੋ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਣਜੀਤ ਨਗਰ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਸਾਂ ‌ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਸੜਕ ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ

ਸਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਉਹ ਹੀ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਬੜਾ ਅਸਹਿਜ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਮੈਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਨਵੀਨਰ ਸੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮੈਥੋਂ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਕਰਕੇ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਗਏ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਫਸਾ ਕੇ ਜਸਪਾਲ ਢਿੱਲੋਂ ਵਰਗੇ, ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਅਸ਼ਕ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਈ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ। ਤਾਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਮੇਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਬੰਗ ਦਾ ਕੀ ਕਸੂਰ ਸੀ? ਅਸੀਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਾਂ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੂਜੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇਈਏ, ਮੈਂ ਰਜਿਸਟਰ ਦੇਣ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਣੀ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਰਜਿਸਟਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਫੁਕਰੇ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭੈੜੀ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੜਨ ਦੇ ਮੂਡ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਪੈਣੀ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਬੰਗ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਲੈ

ਆਏ ਸਨ। ਫੁਕਰੇ ਧਾਲੀਵਾਲ ਦੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਮਤਲਬ ਟੰਗ ਅੜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਦੂਜੀ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਚੁੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠ ਵੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਸਬੂਤ ਦੇਵਾਂਗੇ। 

ਇਕ ਪਾਸੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਇਹ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਕਲਮ ਚਲਾਉਣਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਡਾਂਗਾਂ ਸੋਟੇ ਚਲਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਕਲਮ ਬੰਦੂਕ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਫੁਕਰਾ ਪੰਥੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.. ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਦੇ ਰਹੀਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੱਦੇ ਵੱਲ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਕ ਸੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਿਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਤਾਂ ਇਹ ਬਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ 1993 ਤੋਂ ਮਿੱਤਰ ਚੱਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਏਨਾ ਅਸਮਜਸ਼ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਲੈਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਕ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਸੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਸੀ, ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਸ਼ ਸੇਵਕ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਚੜ੍ਹਤ ਵਾਲੀ ਬੇੜੀ ਵਿਚ ਵੱਟੇ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਤਲਖ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਗੋਂ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। 

ਗੱਲ ਇਕ ਹੋਰ ਯਾਦ ਆ ਗਈ, ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਦਾ ਸਟਾਫ਼ ਰਿਪੋਰਟਰ ਬਿਊਰੋ ਚੀਫ਼ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਸਕ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਿਊਰੋ ਚੀਫ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਵ ਕਿ ਬਿਜ਼ਨੈੱਸ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸੀ, ਬੁਲਟ ਮੋਟਰ

Navdeep Dhingra

ਸਾਈਕਲ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬੜੀ ਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਇਕ ਸਿੰਗਲ ਹੱਡੀ ਜਿਹਾ ਮੁੰਡਾ ਬੜਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਆਕੇ ਉਹ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲਿਖਣ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਕਾਇਲ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖ਼ਬਰ ਤੂੰ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਕਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਮੈਂ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਵਾਲੀ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਤੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਗੁਰ ਹਾਇਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ  ਪੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਛੱਡਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਤੇ ਪਰਮਿੰਦਰ ਰਾਏਪੁਰ ਵੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਧੋਖਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਇਲ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਧੋਖਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿਚ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਅਪਲਾਈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਪਾਦਕ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜੀ ਐੱਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅੱਜ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਜੀ ਐੱਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਕ ਗੱਲ ਸਰਸਰੀ ਜਿਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹੀ ਸੀ ‘‘ਉੱਥੇ ਫੇਰ ਇਕ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰੱਖਾਂਗੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੈ’’  ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਮੈਂ ਜੀ ਐੱਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਬਾਰੇ ਜੋ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਉਹ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ‘‘ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਮੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟਾ ਮੈਂ ਹੱਥੀਂ ਲਾਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਸ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ’’ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿਚ ਜੁਆਇਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੱਲ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ। ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ ਦੀ ਕਲਮ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਪਾਠਕ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। 

ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਮੀਡੀਆ ਸੰਸਥਾਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਹੀ ਇਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੈ ਅਨੁਰਾਗ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਬਹਾਦਰ ਟਿਵਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਫ਼ਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਿੰਡ ਪੰਡਰਾਲੀ ਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਕੋਲ ਲੈਬ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀਡੀਓ ਐਡਿਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਮਿੰਟੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਜੇਕਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਫਿੱਟ ਬੈਠੀ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਲਿਖਾਂਗੇ, ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਮਿੰਟੂ ਜੋ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। (ਫੇਰ ਸੁਣਾਵਾਂਗੇ) ।

ਅਨੁਰਾਗ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਟਿਵਾਣਾ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਕਹਾਣੀ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਏਨਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੀਬੀਐਨ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲ ਵਿਚ ਨਿਊਜ਼ ਹੈੱਡ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣਾ ਤਾਮ ਝਾਮ ਲੈ ਕੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਪੀਬੀਐਨ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਪੁੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਵਿਚ ਇਹ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ

ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਆਪਾਂ ਪੀਬੀਐਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤੀ ਪੱਤਰ ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਿਸ ਦੇ ਹੋਣਗੇ? ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਊਜ਼ ਹੈੱਡ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਲੀਗਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ੀ ਪੱਤਰੀਂ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਾਲਕ ਨੇ ਅਨੁਰਾਗ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਨੁਰਾਗ ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣਿਆ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਬੀਐਨ ਤੇ ਇਹ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ,ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ,  ਜਦ ਕਿ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਸਿਆਣਪ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਇੰਜ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀਬੀਐਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਉਸੇ ਦਿਨ ਨੋਟਿਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਇੰਜ ਹੀ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਯਾਰ ਦੁਨੀਆ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਹਾਈ ਪੈਕੇਜ ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ, ਜੀ ਐੱਮ ਨੇ ਐੱਚ ਆਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਪੀਬੀਐਨ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣਾਈ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਛੱਡ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਵਾਹ ਵੀ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਨੁਰਾਗ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਬੁਰਾ ਕੁਝ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਨਿਠ ਕੇ ਜ਼ਿਦ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਰੱਬ ਰਾਖਾ! ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ...ਰੱਬ ਜਾਣਦਾ ਹੈ!

ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕਲੱਬ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਤੇ ਵੀ ਕੰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾਖਾ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਇੰਦਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰਨ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰਨ ਨੂੰ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਉਣ  ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਕਿਤੇ ਉਹ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਨਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਗ ਬਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਲੜਾਈ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੰਡਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਰ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਵਿਚ ਵੀ ਉੱਪਰੋਂ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਬੋਰਡ ਵਿਚ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੰਗੂ ਲੈ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਸੀਨੀਅਰ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਚ ਰਾਣਾ ਰਣਧੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ, ਰਿੰਪੀ ਗੁਪਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੁਆਇੰਟ ਸਕੱਤਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਚੱਠਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਅਹੁਦਾ ਸੁਖਦੀਪ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਕੋਲ ਵੀ ਸੀ, ਪ੍ਰੈੱਸ ਸਕੱਤਰ ਖੁਸ਼ਵੀਰ ਤੂਰ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨੀ ਕਮੇਟੀ ਵਿਚ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਤੇ ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ, ਵਿੱਤ ਕਮੇਟੀ ਵਿਚ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਬੰਗ ਤੇ ਵਿਨੋਦ ਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਐਗਜ਼ੈਕਟਿਵ ਮੈਂਬਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਟੀਮ ਪੁਰਾਣੀ ਹੀ ਸੀ ਬਸ ਇੱਥੇ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਇੰਦਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰਨ ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਇਸ ਟੀਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸੀ ਪਰ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਤੇ ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਤੋਂ ਗ਼ਾਇਬ ਸਨ। ਪਰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਇੱਥੇ ਇਕ ਪਾਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਹੈ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਉਹ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਵੀ

ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਸੀ, ਪਟਿਆਲਾ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਹੁਣ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦੀ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾਖਾ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ ਪਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਲ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 

ਮੌਕਾ ਏ ਨਜ਼ਾਕਤ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਭਾਵ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਹਿੰਦੂਤਵਾ ਦਾ ਢਿੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕਪਾਸੜ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣਿਆ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਵੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਕੀਤਾ ਉਹ ਮੈਂ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। 

ਰਾਣਾ ਰਣਧੀਰ  ਦਾ ਅਸਤੀਫਾ

ਭਾਸਕਰ ਵਾਲਾ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ ਹੁਣ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰੀ ਮਾਮਲੇ ਹਨ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਦੀ ਬਹੁਮਤ ਟੀਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।

ਆਰਟੀਆਈ ਰਾਹੀਂ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਨੇ ਇੰਡਸਟਰੀਅਲ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ (ਸੁਸਾਇਟੀ) ਤੋਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਸਮੇਤ ਹੋਰ

ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦਾ ਪੱਤਰ

ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਦੇ ਬਹੁਮਤ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਇਹ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੱਲੜਾ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਗਰੁੱਪ ਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਲਾਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੀ ਸੀ (ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ) ਕਿ ਇਕ ਗਰੁੱਪ ਬਣੇ ਜੋ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਬਣੇ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਲਏ ਜਾਣ। ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸੀ। ਇੱਧਰ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕਿੱਲਾ ਵੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਬੜਾ ਸਖ਼ਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖੜ ਗਿਆ ਬੱਸ ਖੜ ਗਿਆ.., ਸਾਰਿਆਂ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਵੱਲੋਂ ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀਆਂ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਨੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਇਕ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ ਈਮੇਲ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਿਆ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲੱਬ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਵਰਗੇ ਬਣ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਝੁਕਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਤਾਂ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸਖ਼ਤ ਕਿੱਲਾ ਅੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ

ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ

ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਝੁਕਣਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਲੜਾਈ ਜਗ ਬਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗਰੁੱਪਇੰਜ਼ਮ ਵਿਚ ਬਣਦੀ ਹੋਈ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।  ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਜੰਗੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ..ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਥਾਗਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੋ ਫਾੜ ਪੈ ਗਈ...ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਚਾਲ ਚਲਣ ਚੱਲਿਆ...  

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ.. ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿਣਾ.. ਅੱਗੇ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ..

ਨੋਟ : ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਲੱਗਿਆਂ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸੂਚਨਾ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਗ਼ਲਤ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਹੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬਲਾਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ ਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਲਾਗ ਵਿਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਆਖ਼ਰੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ...

ਮੇਰਾ ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ : 8146001100

ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਘੋਲੀ ਜਾਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ...

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਭਾਗ -18

ਲੇਖਕ : ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ

    ਮੁੱਦਾ ਸੀ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਦੀ 47 ਈ ਕੋਠੀ ਕੋਲ ਤਤਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਮੰਤਰੀ ਬਿਕਰਮ ਸਿੰਘ ਮਜੀਠੀਆ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤੇ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹਰਪਾਲ ਟਿਵਾਣਾ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵਿਚ ਸ. ਮਜੀਠੀਆ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਭੰਗਣਾਂ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਕੌਣ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ, ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ, ਜਾਂ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਜੰਗਵੀਰ ਸਿੰਘ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣੇ ਬੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੋਗਿੰਦਰ ਮੋਹਨ, ਅਮਨ ਸੂਦ, ਗਗਨ ਤੇਜਾ, ਅਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾਖਾ, ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ, ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ, ਰਣਬੀਰ ਰਾਣਾ, ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਆਣਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਪਏ ਤੇਜ਼ਾਬ ਵਾਂਗ ਫੱਟ ਗਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਚੱਲ ਕਿਸ ਦੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਫੇਰ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਬੜਾ ਅਨੰਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਇਕ ਹੋਰ ਰੰਬਾਨੀ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਤਾਂ ਇਕ ਧੜਾ ਕਾਇਮ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਲਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੰਬਾਨੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਚੁਆਤੀ ਲਗਾ ਕੇ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਸਮਝਣਾ ਸੀ! ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਵੀ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਉਹ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੀ ਸਨ। 

ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਦੀ 47 ਈ ਕੋਠੀ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਬਿਕਰਮ ਸਿੰਘ ਮਜੀਠੀਆ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਟਿਵਾਣਾ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵਿਚ ਬਿਕਰਮ ਸਿੰਘ ਮਜੀਠੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵੀ ਦੂਜੇ ਧੜੇ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹੀ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਜਗ ਬਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ 47 ਈ ਕੋਠੀ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਹਰਪਾਲ ‌ਟਿਵਾਣਾ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਵਾਲੀ ਖ਼ਬਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਇਕ ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਹੋਸ਼ ਹਵਾਸ ਨਾਲ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਵਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਹੀ ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਵਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਵਿਰੁੱਧ,  ਨਾ ਹੀ ਪਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਵਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਵਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਰਚੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹਿਆ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸੱਜਣ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਡਾ. ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ ਕਿ ਫਲਾਣੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ਗੋਈ ਵਾਲਾ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਡਾ. ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜਿਸ਼ ਰਚੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਪਰਦਾ ਸ਼ਰੇਆਮ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਉਹ ਪਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ। ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ, ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਜਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਚੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਫ਼ਿਤਰਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਗੱਲ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਿਉਂ ਸਨ? ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਵਿਗਾੜਿਆ ਸੀ! ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਫੁਕਰਾ ਧਾਲੀਵਾਲ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਜਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਚੀ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ! ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੀਪੀਆਰਓ ਇਸ਼ਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ, ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਦਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ! ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੇ ਇਹ? ਮੈਂ ਸਭ ਵਿਚ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇਕ ਅੱਛਾ ਇਨਸਾਨ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਖ਼ੋਜੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ, ਸਾਰਥਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ, ਬੇਬਾਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਚਰਚਾ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ! ਰਾਜੇਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡੋਂ ਗੁਆਂਢੀ, ਡੀਪੀਆਰਓ ਇਸ਼ਵਿੰਦਰ ਗਰੇਵਾਲ ਪਿੰਡੋਂ ਮੇਰਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਪਿੰਡੋਂ ਮੇਰਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ, ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਿਉਂ ਹੋਏ! ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਕਾਰਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨੂ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭਾ, ਇਕ ਕਾਰਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭਾ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 

(ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾ, ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੇ ਕੁਝ ਤੱਥ ਮੈਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਉਭਾਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਕਹਿਰ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਤੱਖ, ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੁਖਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂ ਅਸੀਂ ਇਨਸਾਨ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਤਕਰਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਗੁਲਾਮਗਿਰੀ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਨਸਾਨ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਕਿਉਂ ਅਸੀਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਜਿਹੇ ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗੇ)

ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਮੁੱਢ ਕਦੀਮੋ, ਇਕ ਅਮੀਰ ਗ਼ਰੀਬ ਦੀ, ਪੂੰਜੀਪਤੀ ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦੀ, ਦੂਜੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀ, ਉੱਚ ਨੀਚ ਦੀ, ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਇਕ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਆਰਐਸਐਸ ਭਾਜਪਾ ਨੇ ਬੜੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੜਾਈ। ਇਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਪੈਟਰੋਲ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚੁਆਤੀ ਲੱਗ ਗਈ ਬੱਸ ਫੇਰ ਉੱਥੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨਾ ਤੱਕ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉੱਚ ਨੀਚ, ਜਾਤ ਪਾਤ, ਅਮੀਰ ਗ਼ਰੀਬ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕਰੂਰਤਾ ਭਰਿਆ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਇਨਸਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਪਰ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਉਪਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਗ਼ਰੀਬ ਲੋਕ, ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਕਬੂਲਦੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁਕਮ ਅਦੁਲੀ ਨਾ ਕਰਨ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਪਰ ਉਸ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। 

ढोल, गंवार, शूद्र, पशु नारी।

सकल ताड़ना के अधिकारी।।

ਢੋਲ, ਗਵਾਰ ਭਾਵ ਮੂਰਖ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਨਾਰੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾੜਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ‘ਤਾੜਨ’ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਮਤਲਬ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਭਾਵ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਾੜਨਾ ਭਾਵ ਕੁੱਟਣਾ, ਚੰਡਣਾ, ਮਾਰਨਾ ਆਦਿ, ਪਰ ਤਾੜਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾੜਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਦੇਖਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣੀ। ਦੋਵੇਂ ਭਾਵ ਹੀ ਇਕ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਗ਼ਲਤ ਹਨ, ਢੋਲ ਕੁੱਟਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਕੱਢਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਗੰਵਾਰ ਭਾਵ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੱਟ ਕੇ ਜਾਂ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ ਦੇ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ ਦੇ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਂ ਕੁੱਟ ਕੇ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਭਾਵ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ ਦੇ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਭਾਵ ਹੀ ਗ਼ਲਤ ਹਨ। ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੰਡਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਇਕ ਇਕ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਸੰਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਭੰਡਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕਿ ਜਗਤ ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸਾਹ ਨੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ...

ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ? ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨ ॥

ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਉਂ ਕਹੀਏ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? 

ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰੰਥ ਰਾਮ ਚਰਿੱਤਰ ਮਾਨਸ ਵਿਚ ਗੋਸਵਾਮੀ ਤੁਲਸੀ ਦਾਸ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਇਹ ਦੋਹਾ, ਇਨਸਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਇਨਸਾਨ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਦਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਲਤਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦਿਖਾਉਣਾ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਦਾਹਰਣਾ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ (ਜੋ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਪੰਡਤ ਕਹਾਉਣ ਲੱਗੇ) ਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਜ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁੱਟ ਕੁੱਟ ਕੇ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਅਨਰਥ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਅਖੌਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇਨਸਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਮੰਨੂੰ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਦਰਜ ਕੁਝ ਕੁ ਉਦਾਹਰਣਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ...

ਅਛੂਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ

1. मनुस्मृति 4/50: "शूद्र का प्रमुख कर्म सभी वर्णों की सेवा करना है।" 

2. मनुस्मृति 10/49/8: "मैंने श्रमिकों, शूद्रों तथा स्त्रियों को वेद कहने का अधिकार नहीं दिया।" 

3. मनुस्मृति 1/91: "शूद्र का मुख्य सेवा प्रदान करने का काम है, उसने सभी वर्णों की सेवा करनी चाहिए।" 

4. मनुस्मृति 8/413: "यदि कोई शूद्र अभिमानपूर्वक ब्राह्मणों को धर्म सिखाए तो राजा उसे गरम तेल में डालकर मरवा दे।" 5. मनुस्मृति 8/267: "शूद्रों को संपत्ति का अधिकार नहीं है, क्योंकि उनके पास जो कुछ भी है वह उनके स्वामी का है।" 

6. मनुस्मृति 8/270: "शूद्र को पिटाई करने वाला दोषी नहीं होता।" 

7. मनुस्मृति 11/131: "यदि कोई शूद्र अभिमानपूर्वक ब्राह्मणों को धर्म सिखाए तो उसे गरम तेल में डालकर मरवा देना चाहिए।" 

8. मनुस्मृति 5/130: "यदि कोई ब्राह्मण शूद्र से कोई उपदेश सुनता है तो उसे उसी प्रकार पाप होता है जैसे वह शूद्र के हाथ से भोजन करे।" 

9. मनुस्मृति 8/272: "ब्राह्मण का वध करने पर सभी वर्णों को प्रायश्चित करना चाहिए, लेकिन शूद्र का वध करने पर कोई प्रायश्चित नहीं है।" 

10. मनुस्मृति 1/91: "ब्राह्मण, क्षत्रिय और वैश्य के कार्य धर्म से संपन्न होते हैं, जबकि शूद्र का जन्म ही सेवा के लिए हुआ है।" 

ਜਦੋਂ ਉਕਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅਨਰਥ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਥਿਤ ਉੱਚੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਉਪਾਸ਼ਕ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਪਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਨਮ ਸਿੱਧ ਅਧਿਕਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵਾਲਾ ਰੂਪ

ਨੇ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਹੱਕ ਮਾਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕੁੱਟ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਵੰਡ ਸਕਦਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵੰਡੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮ ਤੇਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿਓ, ਨਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨਾ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੱਟ ਦੇਣਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੜਫਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਮਾਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਨੇ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬੇਹੁਦਗੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਦੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਕੁੱਟ ਕੁੱਟ ਕੇ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਚੇਤ ਤੇ ਅਚੇਤ ਇੰਜ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੰਨੂ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਜਾਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹਨ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਹੀ ਮੰਨੂੰ ਦੀ ਬੜੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੱਟ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜੱਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਕੱਢਣ ਵਿਚ ਕਾਫ਼ੀ ਰੋਲ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵੀ ਰੋਲ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਜੱਟ ਅੱਗੇ ਨਿਵ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ

ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਟਿਵਾਣਾ ਤੇ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਪੁਨੀਆਂ 

ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧਤਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜੱਟ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ (ਹਰੇਕ ਜੱਟ ਨਹੀਂ) ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਾਰ ਚੌਦੇਂ, ਗਿੱਟਲ਼, ਨਾਇਟਾ, ਗੁੱਲੀ ਘੜ, ਪਾਣੀ ਪਾੜ ਜਾਤ, ਆਦਿ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਪਨਾਮ ਝੱਟ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ, ਅਤਿ ਸ਼ੂਦਰ, ਅਛੂਤ ਤੇ ਅਤਿ ਅਛੂਤ, ਇਹ ਸਭ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹਨ। ਸਨਾਤਨ ਅਜਿਹਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਾਫ਼ੀ ਰੋਲ ਨਿਭਾਇਆ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਦਾ ਗ਼ੁਲਾਮ ਰਿਹਾ ਕਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦਾ ਗ਼ੁਲਾਮ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਵਰਗ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ੌਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ। 

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਨਿਆ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ, ਪੀਪਾ ਜੀ ਸਦਨਾਂ ਜੀ ਆਦਿ ਸੰਤਾਂ ਮਹਾਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕਰਵਾਇਆ, ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੜੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬੜੇ ਠਿੱਠ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੰਡਿਆ ਹੈ। 

ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ

ਜੌ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਜਾਇਆ ॥ ਤਉ ਆਨ ਬਾਟ ਕਾਹੇ ਨਹੀ ਆਇਆ ॥੨॥ 

ਤੁਮ ਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮ ਕਤ ਸੂਦ ॥ ਹਮ ਕਤ ਲੋਹੂ ਤੁਮ ਕਤ ਦੂਧ ॥੩॥ 

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੈ ॥ ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਕਹੀਅਤੁ ਹੈ ਹਮਾਰੈ ॥੪॥੭॥

ਅਰਥਾਤ : ਜੇ (ਹੇ ਪੰਡਿਤ!) ਤੂੰ (ਸੱਚ-ਮੁੱਚ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦੇ ਪੇਟੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮ ਪਿਆ? ॥੨॥ 

ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, (ਹੇ ਪੰਡਿਤ!) ਤੁਸੀ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ (ਬਣ ਗਏ)? ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ (ਰਹਿ ਗਏ)? ਅਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ (ਨਿਰਾ) ਲਹੂ ਹੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ (ਲਹੂ ਦੀ ਥਾਂ) ਦੁੱਧ ਹੈ? ॥੩॥ ਹੇ ਕਬੀਰ! ਆਖ- ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ (ਬ੍ਰਹਮ) ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ ॥੪॥੭॥ ANG 324

ਕਿਆ ਚਲਾਕੀ ਹੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਲਚਰ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ ਇਸ ਸਮਾਜ ਦੀ! ਮਰੇ ਹੋਏ ਡੰਗਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਮੇਟਣ

ਡਾਇਨਿੰਗ ਟੇਬਲ ਤੇ ਸਜਿਆ ਨਾਨ ਵੈਜ

ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਡ ਮਾਸ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਡ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਅਵਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ‘ਚਮਾਰ’ ਨੀਚ ਹੈ ਤੇ ਅਤਿ ਅਛੂਤ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਭਿੱਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਸਮਾਜ, ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਬੱਕਰਿਆਂ, ਮੁਰਗ਼ਿਆਂ ਦਾ ਮੀਟ ਕੁੱਕਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਤੀਲੇ ਵਿਚ ਰਿਝਾ ਕੇ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਾਜ ਦਾ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਛੂਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? 

ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੰਨੂ ਨੇ ਮੰਨੂ ਸਿਮਰਤੀ ਵਿਚ ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਵਿਖਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਧ੍ਰੋਹ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਉਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਕੁੱਟੇ ਮਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਇਕ ਹੈ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਜਾਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਆਮ ਸਮਾਜ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਕਹਿੰਦਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ‘‘ਕਲਯੁਗ ਆਗਿਆ ਕਲਯੁਗ ਆਗਿਆ, ਲੋਕ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ’’ ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੁੱਛ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਸਤਿਯੁੱਗ ਹੈ। 

ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਸਰਾਭਾ ਦੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿੱਧਾ ਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਐਮਪੀ ਮਹਾਰਾਣੀ ਪ੍ਰਨੀਤ ਕੌਰ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਸੁਣਵਾਈ ਨਹੀਂ? ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨਾ ਬਣਨਾ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵਾਂ ਤਾਂ ਪੜਤਾਲ ਕਰ ਲੈਣਾ ਜੀ। ਹੁਣ ਰਾਜੇ‌ਸ਼ ਨੂੰ ‘ਆਪ ਸਰਕਾਰ’ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀਆਂ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦੇ ਬਲਤੇਜ ਪੰਨੂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਂਗਰਸ ਸਰਕਾਰ ਆ ਗਈ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਮਹਿੰਦਰਾ ਵਰਗੇ ਵਿਧਾਇਕ ਬਣ ਗਏ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਫੇਰ ਚੰਗੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। 

ਜਾਤ ਪਾਤ ਬਾਰੇ ਉਕਤ ਉਦਾਹਰਣਾ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਦੇਣਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸ਼ਰੇਆਮ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਂਦੇ ਵੀ ਹਨ। 

Parvesh Sharma AIR

Parvesh Sharma TOI

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ, ਪੜ੍ਹੋ! ਗੁਰਕ੍ਰਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਅਸ਼ਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ਼

ਇੰਡੀਆ ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਸਟਾਫ਼ ਰਿਪੋਰਟ ਆਏ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਇਕ ਕਿਣਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਰੇਡਿਓ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਕਲਾਸ ਵਨ ਅਹੁਦੇ ਤੱਕ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤਰਜਮਾ (ਟਰਾਂਸਲੇਟ) ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ, ਕੌਣ ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀ ਕਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਹੀ ਅਮਨਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਭੋਰਾ ਕਿਣਕਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਇੰਡੀਆ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਟਾਫ਼ ਰਿਪੋਰਟਰ ਜੋਗਿੰਦਰ ਮੋਹਨ, ਉਸ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ,

Amninder pal

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਚ ਅਹਿਮ ਧਿਰ ਰਹੇ ਵਿਨੈ ਸ਼ੋਰੀ, ਪਰ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਜੀਤ
ਅਖ਼ਬਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੀਡੀਆ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚਰਨਜੀਵ ਜੋਸ਼ੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਭੋਰਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ ਨਵਦੀਪ ਢੀਂਗਰਾ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਅਜੀਤ ਤੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚੱਠਾ, ਧਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨਾਮ ਹਨ, ਜਗਦੀਪ ਚੋਪੜਾ, ਮਨੀਸ਼ ਸਰਹੱਦੀ, ਗਗਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਅਹੂਜਾ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਟਾਈਮਜ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਨਿੱਬਰ, ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਬੀਰ ਸਿੰਘ, ਅਮਨ ਸੂਦ, ਅਤਰ ਸਿੰਘ, ਰਵਨੀਤ ਸਿੰਘ, ਮੁਕੇਸ਼ ਖੰਨਾ, ਰਵੀ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਸਰਬਜੀਤ ਭੰਗੂ, ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਟਾਈਮਜ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਅਨੁਰਾਧਾ ਸ਼ੁਕਲਾ, ਭਾਸਕਰ ਵਾਲੇ ਗੁਲਸ਼ਨ ਕੁਮਾਰ, ਸੁਪਰਟੀਮ ਬੈਨਰਜੀ,  ਰਾਣਾ ਰਣਬੀਰ ਆਦਿ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਨ ਜੋ ਨਿਰੋਲ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਿਆਸਤ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਯਾਰੀ ਦਾ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਵਾਲੀ ਟਰਮ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਉਸ ਨੇ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਘੋਲਿਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋਲੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੱਥ ਰੰਗੇ ਪਰ ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੇ ਕਹਿਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ’ਤੇ ਭੋਰਾ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਰੰਗੇ ਗਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਗਰੁੱਪ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਲਏ ਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ।

ਗੱਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੇ ਦਮ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ

ਪਿੰਡ ਬਾਰਨ ਵਿਚ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ਼ਹੀਦ ਬਾਬਾ ਜੈ ਸਿੰਘ ਖਲਕਟ
 ਦੇ ਅੱਗੇ  ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀਚੇਵਾਲ ਮਾਡਲ

ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ‘ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੀਰੋ’ ਜੱਟ ਬਾਰੇ ਹੀ ਇਕ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਸਰਹਿੰਦ ਰੋਡ ਤੇ ਬਾਰਨ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਹੀਦ ਬਾਬਾ ਜੈ ਸਿੰਘ ਖਲਕਟ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਣੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਤਤਕਾਲੀ ਜੱਟ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਸੀਚੇਵਾਲ ਮਾਡਲ ਤਹਿਤ ਪਿੰਡ ਦਾ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਓ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅੱਗੇ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਸੜ੍ਹਾਂਦ ਸੁੰਘ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੱਟ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸੁੱਖ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਖੜਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੁਝ ਜੱਟ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਵਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁਕਰੇਪਣ ਵਿਚ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਵੀ ਹਨ। ਸੀਚੇਵਾਲ ਮਾਡਲ ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਅਟੈਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿਚ ਜਾਤ ਪਾਤ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ!

ਬਾਬਾ ਜੈ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖਲਕਟ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਉਕਤ  ਉਦਾਹਰਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ ਦਾ , ਨਾ ਹੀ ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ, ਨਾ ਹੀ ਭੁਪੇਸ਼ ਚੱਠਾ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਨਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ਰੇਆਮ ਵੀ ਸੀ ਨੂੰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਤੇ ਵੀ ਸੀ ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਟਾਲ਼ਾ ਵੱਟਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਿਚੋਂ ਕਢਾਉਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਕੁਝ ਕੁ ਰੋਲ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਨਿਭਾਇਆ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਰੁਪਾਣਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਵਿਚੋਂ ਕਢਾਉਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ। ਮਨਦੀਪ ਜੋਸਨ ਵਿਰੁੱਧ ਜਗ ਬਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਵਿਚ ਏਨੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕੇ ਬੱਸ ਕੀ ਆਖਾਂ!  ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਨੂ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ‌ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਿੱਟ ਪਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਕਢਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਨੌਕਰੀ ਰੁਕਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਆਦਿ ਆਦਿ .. ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਡਾ. ਭੀਮ ਰਾਓ ਅੰਬੇਡਕਰ ਨੇ ਮੰਨੂ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਕੇ ਸਾੜਿਆ ਸੀ। 

ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ, ਰਾਜੇ‌ਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ, ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ, ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ ਆਦਿ ਦੀ ਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉ੍? ਸਰ ਜੀ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਤੇ ਵਾਚਣਾ, ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਲੱਬ ਪਟਿਆਲਾ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਸੀ? ਪ੍ਰਵੀਨ ਕੋਮਲ, ਕੌਣ ਸੀ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਦੋਫਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਣ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ? ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਹੈ? ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਜਾਤ ਪਾਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਨੂ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੇ ਕਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤ ਪਾਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਾਰੇ ਜੱਟ ਜਾਤ ਪਾਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਹ ਇਲਾਕਾ, ਘਰ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਸੰਗਤ ਦਾ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਹਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਗੋਤ ਆਦਿ ਜਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਤੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੰਚ ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। 

ਗੱਲ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਤੋਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਾ ਤਾਂ ਤੇਜਿੰਦਰ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਮੰਤਰੀ ਮਜੀਠੀਆ ਆਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਦੀ 47 ਈ ਕੋਠੀ ਵਿਚ ਕਲੱਬ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪਾਲ ਟਿਵਾਣਾ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਗਏ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ। 

ਪਟਿਆਲਾ ਦਾ ਮੀਡੀਆ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਦੋਫਾੜ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਇਕ ਗਰੁੱਪ ਬੜਾ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦਾ ਗਰੁੱਪ। ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਇੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਗ ਬਾਣੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਵਿਚ

ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਟੀਮ

ਧੜੇਬੰਦੀ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਹਰੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਬਾਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਜੇਸ਼ ਪੰਜੋਲਾ, ਬਲਜਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ, ਪਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਇਲਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰੰਬਾਨੀ ਪਟਿਆਲਾ ’ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਏਨਾ ਵੱਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਆਮ ਬੰਦਾ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਐਡੀਟਰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਵਰਗਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਬੁੱਧੂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਿਆਂ ਕੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਹ ਮੀਡੀਆ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਏ ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੋਹਬ ਪਾਉਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਸਹਿਕਾਰੀ ਬੈਂਕ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਬੜਾ ਗੰਦ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ ਦਾ ਮੰਤਰਾਲਾ ਸੀ। ਆਰਟੀਓ ਨੂੰ ਗਾਲ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ’ਤੇ ਅਟੈਕ ਕਰਾਉਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਦੇਖੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਈ ਪੱਤਰਕਾਰ ਭਾਈਵਾਲ ਵੀ ਰਹੇ ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਈ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਵੀ ਰਹੇ। ਪਟਿਆਲਾ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਦੋਫਾੜ ਕਰਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਰੋਲ ਨਿਭਾਇਆ ਉਹ ਮਾਮੂਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। 

ਮਾਮਲਾ ਅਦਾਲਤਾਂ ਤੱਕ ਗਿਆ, ਕੰਵਰ ਬੇਦੀ ਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਹੋਈ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਇਹ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਚਾਨਣਾ ਪਾਵਾਂਗੇ।

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨਾ .... 

(ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਝੂਠ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬਲੌਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਗੱਲ ਆਖ਼ਰੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ)

ਸੰਪਰਕ ਨੰਬਰ : 814600100